بازگشت

نمیدانم چه مدت گذشته از آخرین نوشته ام در اینجا. شرمنده ام از رهاییِ صورت گرفته. این شرمندگی مرجوع به خودم هست و بس. مثل ما بقی شرمندگی ها. آدمی بیشتر شرمنده ی خویش است تا دیگران. اصلا مگر انسان توان آن را دارد که بدون قرار دادن خود بر سریر تفکرش به دیگری فکر کند؟ نه! دیگری یعنی منِ مربوط به دیگری یا دیگریِ من. دوست من. همدم من. رفیق من. یک منی در میان است. شده که من برایت بشکند؟ جز آن چه میماند؟ هیچ. نمیدانم جهنم است یا بهشت. هیچ کس نمیداند. اقلیم نهم. جدیدا این اقلیم نهم تبدیل به کانسپت جالبی برایم شده. هیچ ایده ای ندارم که چیست. اقلیم هشتم را شنیده ای؟ یکی اضافه کن. همین